Enkele dagelijkse voorvallen die aangeven wat vrouwelijke medewerkers zoal meemaken in de internationale advocatuur:
•Een vennoot die het nodig vindt om achter de rug van een secretaresse, hoorbaar te sissen: “Jij kan toch niets, je zou ontslagen moeten worden!”; Een andere vennoot die, wanneer hij even zijn emoties niet kan beheersen, volle kaften naar het hoofd van zijn secretaresse.
• Een mannelijke medewerker die aan een jonge vrouw meermaals zegt: “Je werk trekt op niets, waarom neem je geen cocaïne zoals de rest van ons?” Waarna de jonge vrouw naar HR loopt en vraagt of ze echt niet in een ander team mag werken. Reactie van HR: “Ach ja, het is normaal dat je het moeilijk vindt om die man bij te houden, hij is nu eenmaal een briljant advocaat!”
• Een jonge vrouw die besloot een bedrijf te verlaten omdat de senior medewerkers zich toch “wat te familiair” opstelden. Na iedere deal zei de vennoot namelijk: “Dit moeten we vieren. Laten we naar de hoeren gaan!”
•Een senior vennoot die op een kantoordineetje tegen een tafel vol (voornamelijk vrouwelijke) medewerkers zegt: “Ja, tegenwoordig is het steeds moeilijker voor medewerkers om een tijd in het buitenland te werken. Ze hebben immers steeds vaker vrouwen die ook werken.”
• Een mannelijke vennoot die, wanneer een jonge medewerkster zijn kantoor betreedt, zijn voeten op het bureau legt, achteruitleunt, en rustig de ogen op en neer laat dwalen over het lichaam van de vrouw.
•Een vrouwelijke medewerker die vraagt voor extra assistentie om een werk af te ronden tegen een opgelegde deadline, en een mannelijke vennoot die antwoordt: “Ach, doe het toch gewoon alleen. Ik luister niet naar dit soort klachten van vrouwen; Mijn vrouw klaagt ook altijd voor onbenulligheden.”
•Een mannelijke vennoot die een vrouwelijke medewerkster meevraagt voor een lunch met de cliënt in een zeer gekende Brusselse business-club, en tegen deze medewerkster zegt: “De cliënt en ik gaan iets drinken in de bar, blijf jij hier (aan de deur) maar wachten op ons.” (vrouwen zijn namelijk niet toegelaten tot de bar).
• Een kantoor waar het New Yorkse hoofdkwartier bezorgd wordt door de klachten over vrouwonvriendelijk gedrag (er zou maar eens een risico op aansprakelijkheid kunnen ontstaan onder New York’s recht!), en vrouwelijke vennoten laat overvliegen naar Brussel voor een stand van zaken. Een vrouwelijke vennoot uit een ander Europees land geeft ook toe dat het haar eigen ervaring is dat “ze zich erg onwelkom voelt bij de mannelijke vennoten in Brussel, waar er een enorm machismo heerst.” Reacties in Brussel: “Ze willen van de jonge vrouwelijke medewerkers zelf horen, maar laten we vriendelijk blijven”; “Ach, gelijkheid man-vouw, dat is een Amerikaanse issue” (begrijpende, er bestaat hier in België toch geen aansprakelijkheid), en “Ja, ze kunnen wel spreken over de nood voor meer vrouwen aan de top, maar ik ben tijdens mijn hele carrière nog nooit een vrouw tegengekomen die deze job aankan.”

























