Mannen op straat

Twee mannen die me op straat lastigvielen.

Ik was zeventien, ik liep op een plein, het was zaterdag en nogal druk. Er was een massa mensen op het plein. Een man kwam naar me toe en vroeg iets, hij mompelde, ik kon hem niet verstaan. Ik vroeg hem wat hij zei, hij herhaalde: of ik hem niet even wilde aftrekken voor een tientje. Ik zei, heel luid: WAT ZEG JE, OF IK JE WIL AFTREKKEN VOOR EEN TIENTJE? Iedereen keek naar me, en naar hem. Hij verdween meteen in de menigte, ik heb hem niet meer gezien.

Ik was negentien, ik liep in een rustige straat. Er kwam een man naar me toe die vertelde dat hij een onderzoek deed naar vrouwelijke sexualiteit, in opdracht van het Rutgershuis, en of hij me een aantal intieme vragen mocht stellen. Ik vertrouwde het niet en ik dacht, even uitproberen. Ik zei: O! Dat is handig, ik was juist op zoek naar het adres van het Rutgershuis in Amsterdam, heb je dat voor me? Ja natuurlijk, zei hij. En ik zei, dat is wel gek want er is helemaal geen Rutgershuis in Amsterdam.
Ook deze man leek onmiddellijk te verdampen. Hij verdween zo snel hij kon.

Het is nu vijfentwintig jaar later en als ik terugdenk aan deze gebeurtenissen (wat ik al jaren niet meer had gedaan, want dit soort dingen vergeten we liever zo snel mogelijk) dan zou ik mijn vroegere ik een schouderklop willen geven. Goed gedaan, meid.

De strategie van hardop, ongegeneerd luid, herhalen van de gemompelde belediging, bedreiging of wat het ook was, wanneer er mensen zijn om het te horen, is trouwens een dikke aanrader. Maak maar een scene, laat ze maar kijken, laat maar merken dat het NIET gewoon is. Breng het stiekeme sexisme in de openbaarheid. Gebruik je stem en vecht terug.