Vanmiddag weer,loop gehaast over het buurtplein naar een drogist, sissende allochtoon op bankje daarna opmerkingen die ik niet eens wilde verstaan maar het waren geen complimenten. Als ik mijn straatdeur van mijn appartement open doe, kijk ik altijd om me heen of ik niet ben gevolgd, wat al enkele keren is gebeurd en in mijn brievenbus kijken doe ik binnen, buiten durf ik niet want dan weten (wie? je weet nooit) ze precies waar ik woon. Dit is niet alleen van nu maar mijn hele leven al, mannen van wat voor afkomst ook maar de laatste jaren voornamelijk allochtoon jong en oud, terwijl ikzelf toch al “op Leeftijd ” ben. Naar het Sloterpark gaan om te wandelen of fietsen……vergeet het, als je om handtastelijkheden vraagt moet je dat doen midden op de dag. Dit is de pure realiteit. Als ik wil, kan ik er een aardig boek over schrijven, maar dat valt dan onder de censuur.

























