Toen ik een avondje uit ging in Amsterdam kwam er een knul met me praten. Eerst ging het over koetjes en kalfjes en toen de hamvraag: ‘wat ik zocht in een man’. Ik geloof dat ik niet zo’n zin in het gesprek had en het probeerde af te kappen. Net als de meeste andere vrouwen kom je voor een gezellig avondje uit, niet om met iemand het bed in te duiken als je daar geen zin in hebt. ‘Ga je mee dansen?’ en hij probeerde me mee te trekken. Ik schudde mijn hoofd en bleef staan. Een tikje gefrustreerd schreeuwde hij me toe: ‘van dansen word je echt niet zwanger hoor’. Vervolgens draaide hij zich om, zag een ander slachtoffer en kneep hard in haar billen.
Tijdens mijn stage in het buitenland heb ik zoveel voorbeelden meegemaakt van seksisme. Mannen die ineens met je op de foto willen en dat afdwingen. Mannen die drankjes voor je halen en dan vervolgens denken dat ze een vrijbrief hebben gekregen om je te betasten en te kussen waar ze maar willen. Mannen die ‘psssst pssssst’ naar je roepen. En als je dan niet reageert roepen ze ‘fuck you’ of ze spugen zelfs op je.
Maar ook hier in Nederland, in de trein, metro of tram kunnen mannen je dat onbehaaglijke gevoel bezorgen. Dat je wilt wegkijken en je bang voelt of angstig. Dat ze te dicht bij je komen staan of teveel oogcontact zoeken. Soms word ik uitgelachen omdat ik bang ben om alleen rond half twaalf s’nachts op een verlaten station te wachten. Maar ik ben nog altijd dankbaar voor mijn pa die heel wat ritjes heeft gemaakt om mij op te halen van feestjes en vriendinnen.

























