Ik stond te wachten op de bus naar de universiteit, in een zomerjurk en hakkenschoenen. Er was bijna niemand, maar een man van rond de 45 kwam heel dicht bij me staan, dus ik schuif wat op. Hij zegt iets over het weer, ik wil niet onbeleefd zijn en zeg dat het inderdaad een mooie dag is – en dan volgt het volgende gesprek:
“Ga je naar je vriendje?”
“Nee.”
“Waar ga je dan heen?
“Naar de universiteit.”
“Zooo, trek jij dat aan voor de universiteit?” Ik haal mijn schouders op en keer me van hem weg in een poging het gesprek af te breken. “Das een mooie jurk.”
“Ja, vind ik ook.”
“Ik dacht niet dat jij al op de universiteit zat. Ik dacht dat je misschien 17 was.” [ik was 20] Op dat moment kwam de bus, die helemaal leeg was, en ik stapte snel in en ging zitten. Ik had geen tas bij me die ik op de stoel naast me kon zetten en de man ging naast mij zitten. De hele busrit bleef hij vragen of ik niet liever naar zijn huis zou gaan dan naar de universiteit, ongeacht hoe vaak ik zei dat ik dat niet wilde. Ik wou nu dat ik een scène had geschopt, maar ik was destijds bang dat de chauffeur en de enige andere twee mensen in de bus aan zijn kant zouden staan omdat hij ‘gewoon vriendelijk’ was – want dat is wat er gebeurde de vorige keer dat ik werd lastig gevallen.

























