‘Seksisme in Drenthe.’
Een (quasi)sociologische kijk op de plattelands-cultuur door de ogen van een bijstandsvrouw:
De waarde van de vrouw wordt bepaald door een aantal factoren. En de meesten daarvan bepaalt ze niet zelf. (Hetgeen al anders ligt als bij mannen)
-De man met wie ze getrouwd is en wat voor werk hij doet
-Haar cupmaat (Oftwel: het uiterlijk)
-De familie waar ze uit komt.
-En pas helemaal op het laatst: haar opleiding en werk.
Die laatste is niet alleen mogelijk met een goed stel hersens. Maar vooral veel geluk en kansen die grotendeels bepaald worden door de familie waaruit je komt. En in hoeverre je ondersteund bent en wordt door bv een partner die helpt met taakverdeling.
Uit wetenschappelijk onderzoek is al eens gebleken dat mooie vrouwen sneller aangenomen worden voor een baan dan lelijke. Wie bepaalt wat lelijk en mooi is, laat zich raden.
Ook al versta je je vak nog zo goed en ook al kun je heel goed sollicitatiebrieven schrijven: zonder kruiwagentje kom je nergens. (Status van) Familie en partner kunnen daar een hele grote rol in spelen. Bovendien word je zonder partner of familie überhaupt niet serieus genomen.
Hoe ik dat weet? Ik leef al 14 jaar zonder man en heb ook geen familienetwerk om me heen. Ik sta dus letterlijk als een soort Remi alleen in de wereld. In onze 3d wereld waar de survival of the fittest geldt, gaat het om eten of gegeten worden. Er heerst een enorme competitie. Een voortdurende strijd om energie in de vorm van aandacht en aanzien, waarbij de meeste mensen zich als aasgieren gedragen: Waar een makkelijke prooi ligt, maken ze die buit.
Die prooi, dat ben ik. Ik ben de geboren loser. Het begon als kind op de lagere school. Waar ik jarenlang gepest ben en in elkaar geslagen werd door de jongens uit de klas.
Op school was ik de zondebok. Thuis was ik het zwarte schaap. Ook in mijn latere leven ben ik vaak vergeleken met allerlei dieren, behalve de edele. Ik heb mijn hele levensstijl er inmiddels op aangepast, om anderen een stapje voor te zijn. Ik ga tegenwoordig al er bij liggen, nog voor de eerste klap is uitgedeeld.
Goddank heb ik grote borsten. Dus ik kom soms nog wel eens aan een beurt. Zo ééns in de vier jaar. Als ik denk dat ik het weer aandurf verliefd te worden. Maar aangezien er bij mij niets te halen valt, aan eer of weet ik wat mannen zoeken, is het nooit een blijvertje. Ze zijn ook altijd bang dat ik als bijstandsvrouw achter hun geld aan zit. Terwijl ik geleerd heb dat geld niets zegt. Want de grootste en rijkste hufters die ik tegenkwam behandelden me als een hoer. Dus als je geld hebt, werkt dat bij mij eerder in je nadeel dan in je voordeel.
Waarom ik over sekssme in feodaal Drenthe wilde schrijven? Omdat het hier op het platteland zo verdomde traditioneel is, in de ergste betekenis van het woord: degelijk, truttig, onontwikkeld met een voorliefde voor ouderwetse gezagsverhoudingen.
Ik heb in verschillende dorpen gewoond, waar ik als alleenstaande vrouw uit het westen uitgemaakt werd voor westerse hoer, BOM (ik ben zwaar mishandeld in de kraamtijd door de vader van mijn kind en niet vrijwillig alleen) en van de duivel bezeten. Later werd daar nog aan toegevoegd : profiteur van de sociale voorzieningen, dief van de maatschappij. Slet. En feministe-met-grote-bek. Dat laatste ben ik trots op. Wat het inhoudt weet ik echter niet, want ik werd ook even hard uitgemaakt voor ‘slachtoffertypje’, als ik schreef over de link tussen armoede en geweld. En ‘geestelijk gestoord’, als ik me uitte over de relatie tussen (kinder)mishandeling en stagnatie in de zelfontplooing. Want dat ik in de bijstand ben beland, is geen toeval en zeker geen keuze. Hoewel het heden ten dage erg modern is te denken dat wij allen een vrije keuze hebben.
Dat klinkt net zo dom als de 19e eeuwse fabriekseigenaar die tegen zijn uitgebuite werknemers roept dat ze niet moeten klagen maar verdragen. Want God heeft beslist wie het beste deel uit de ruif krijgt. Om met Simone de Beauvoir te spreken (die ik volg op twitter;-): kapitalisme en seksisme gaan hand in hand. En je kunt je niet feminist noemen en tegelijk het kapitalisme of liberalisme aanhangen.
Om terug te komen op Drenthe, waar de hele industriële revolutie (en 1oo jaar later de sexuele ) aan voorbij ging:
Hier geldt of je a) al dan niet een echte Drenth bent. B) uit welk dorp je komt c) tot welke familie je behoort. Eeuwenlange armoede en afgelegen gebieden, maakte dat de mensen erg op elkaar waren aangewezen. Daar zal dat kudde-gedrag dan wel vandaan komen. Het individu is ondergeschikt aan de groep waar het deel van is. Dus je ziet een hele hoop eenheidsworst. Ook de kerk heeft nog steeds grote invloed. We zitten hier onder de rook van Staphorst en het is zo calvinistisch als de neten. Zoals bekend hebben die een overdreven hoge arbeidsmoraal.
Als ik in het westen tussen mijn uitzendbaantjes door werkloos was, werd daar nooit een groot punt van gemaakt. Er waren talloze manier om je nuttig te maken voor de maatschappij. Sinds ik hier woon ben ik echter de paria van elk dorp waar ik heb gewoond. En waar ik dus ook werd buitengesloten en uiteindelijk weggepest. Want nee: ik heb geen familie die dezelfde spelletjes speelt als zij doen. Niemand die het voor me opneemt. Overal waar ik kom ben ik voer voor vrijgezellen die opzoek zijn naar nieuw vlees. En jaloerse vrouwen die bang zijn dat hun man zin krijgt in wat anders.
Mishandeling komt hier minstens zo vaak voor als in wat wij ‘andere’ culturen noemen. Alleen hier wordt het net als 100 jaar geleden allemaal onder het kleed gemoffeld. Of normaal gevonden. Ik heb genoeg verhalen gehoord, van vrouwen die de moed hadden de vuile was buiten te hangen. Eruit stappen betekent al snel dat je in de bijstand terecht komt. Terwijl de gemeenschap, die zich zo beklaagt over al die uitkeringslijers, zulke mannen op handen blijft dragen.
Ik heb de kans op een werkelijk nieuw begin en nieuw geluk met bijna 45 jaar maar opgegeven.
Eens een hoer, altijd een hoer.
Ik heb nog even hoop gehad dat ik mijn waardigheid zou hervinden in spirituele kringen. Waar ze net iets verder kijken dan je maatschappelijke positie. Maar daar hangen ze de theorie aan dat je voor elke keuze zelf verantwoordelijk bent. Ook al ben je al 12 jaar speelbal van de politiek en gefrustreerde ambtenaren bij sociale zaken.
Wij zijn met zijn allen deel van het grote geheel. Deel van de maatschappij waarin we opgroeien. Het product van onze opvoeding. En binnen de ketenen daarvan hebben we de beperkte mogelijkheid keuzes te maken.
Maar als je geen deel uitmaakt van een kudde, sta je alleen en wordt je vertrapt door de andere kudde.
Een man koopt zijn geluk. Hij koopt een auto, koopt een huis, koopt een imago en koopt een bitch. Zij krijgt een kind. Of twee. En is de rest van haar leven aan het weggeven, waar een ander betaald voor krijgt: Energie. Heel veel energie.
Hilda Hilbrand,
Schrijfster van Luchtwortels

























