Man haalt vrouw met kind uit buitenland om ze zogenaamd een nieuw leven met meer geluk te bieden. Als de vrouw echter niet snel genoeg (binnen een week) eigen centjes verdient, dreigt hij hen op straat te zetten. De vrouw wacht dat niet af, belt na meerdere dreigementen de politie en eist dat ze naar een blijfhuis worden gebracht.
Het kind blijkt een jaar later hulp nodig te hebben omdat ze de herinneringen aan die dreigende man niet kwijt raakt.
Op internet zien ze de foto’s van hem, met een vrouw die hij eigelijk al wilde voor hij hen naar zich toe haalde. (lieten anderen fijntjes weten) Bij de gelukkige foto’s staat dat hij eindelijk de ‘ware’ heeft gevonden. Iemand die ‘beter bij hem past’.
De vrouw met het kind vraagt zich sindsdien af wat ZIJ verkeerd gedaan heeft. Waarom kwam het nooit in iemand op haar verhaal te vragen of zelfs hulp te bieden?….
Dit is geen op zichzelf staand verhaal. In het blijfhuis zaten er meer, die met mooie praatjes naar het buitenland gelokt waren om te dienen.
Dit is het gezicht van 21e eeuwese armoede onder alleenstaande moeders. Die niet meer rond komen van de bijstand.
Hilda Hilbrand, schrijfster van Luchtwortels

























