Pauline

Op een bankje zit een groepje jongens van mijn leeftijd. Ik word een klein beetje nerveus, maar schud het gevoel van me af. Niet zo wantrouwig zijn. Ik loop langs het bankje en kijk even kort maar vriendelijk naar hen op. Hun gesprek valt stil. Enkelen glimlachen vriendelijk terug, de anderen staren een beetje. Wanneer ik enkele meters verder ben, hoor ik hen plots fluiten en roepen. Mijn gevoel van wantrouwen was dus jammer genoeg toch terecht geweest. Ik kijk niet om maar loop aan hetzelfde tempo verder. De behoorlijk lange weg waar we ons bevinden is immers volledig verlaten. Bovendien zijn ze in de meerderheid. Best geen conflict uitzoeken en braaf alles verduren. Dan hoor ik één van hen luid tegen de anderen zeggen: ‘Dat is zo typisch hé, altijd hetzelfde’

Pardon? Wat is er precies zo typisch? Dat een meisje eerst vriendelijk glimlacht, maar daarna niet wil reageren op de ongepaste oergeluiden die jullie daarop voortbrengen? Losers.