Ik stapte een bus in. Ineens reed er een scooter met een wildvreemde jongen naast de bus. Hij zwaaide naar mij en stuurde kushandjes. De buschauffeur begon over de intercom grapjes te maken over verliefde koppels die geen afscheid kunnen nemen. De mensen om mij heen geloofden niet dat ik hem niet kende. Zij zeiden dat het erg gemeen was om hem zo aan het lijntje te houden. Hij heeft me nog een half jaar gestalkt en probeerde mijn studentenkamer binnen te komen. Hij deed niets strafbaars, maar ik voelde me ontzettend onveilig. Ik heb hem eerst 3 maanden genegeerd. Toen dat niet bleek te werken en om mijn eigen angst tegemoet te treden, ben ik met hem gaan praten toen hij weer eens achter mij aanliep. Hij vond dat ik erom vroeg, hij was perfect voor mij (vond hij). Praten had duidelijk ook geen zin. Een aantal mensen vond dat ik me niet zo druk moest maken. “Het is toch hartstikke vleiend als iemand je zo veel aandacht geeft?”. Het stalken hield op toen ik verhuisde.

























