Hallo Laura,
Ik wil graag mijn verhaal met je delen. Ik voel me totaal onbegrepen door mijn partner. Ik wil eerst iets vertellen over mijn achtergrond:
Ik ben opgegroeid in een gezin met 2 broers, een vader en een moeder. Mijn moeder heeft altijd gezegd dat ze anti-seksisme was, anti porno en voor gelijkwaardigheid. Tegelijkertijd waren mijn broers extreem sexistisch en werden ze nooit gecorrigeerd door mijn vader. Naar mijn moeder luisterden ze niet. Daar zeggen ze nog steeds tegen dat ze beter moet koken, haar mening er niet toe doet en dat ze niks weet. Mijn moeder heeft op een gegeven moment niet eens meer gecorrigeerd.
Daarnaast ben ik altijd pispaaltje geweest van mijn moeder. Ze is borderline en heeft al haar frustraties op mij afgereageerd, zonder dat ik het wist. Ze zei dat ik er als een slet uit zag toen ik uit ging en accepteerde het denigrerende gedrag van mijn broers. Ze maakte altijd problemen die ik eigenlijk niet als zodanig ervoer, zei dat ik een ideale kindertijd had, dat ik sterk was en dat ik te dominant was. Ze prees me de hemel in, maar liet me schuldig voelen omdat ik haar niet genoeg liefde gaf. Dit is tot op de dag van vandaag nog gaande.
Op 11-jarige leeftijd kreeg ik anorexia en later boulimia. Jaar in jaar uit ging dit door tot mijn 30ste.
In de eerste klas van het VWO werd ik aangerand door een groep jongens op straat. Hierna heb ik veel slechte seksuele ervaringen opgedaan. Vooral werd ik gezien als seksueel aantrekkelijk en had al vroeg gemeenschap (14e). Mijn seksuele relaties waren gebaseerd op het plezieren van de man tot mijn 25ste. Toen had ik er genoeg van en wilde ik ook een orgasme hebben. Tot aan nu heb ik nog maar 1 partner gehad waarbij ik voel dat hij stopte als hij voelde dat ik geen zin had, mij vroeg wat ik wilde en die mij seksueel plezierde. Ik denk dat na alle aanrandingen en seksuele slechte ervaringen ik tot nu toe nog niet goed weet hoe ik open kan zijn in bed. Ik heb momenteel ook seksuele problemen met mijn huidige partner. Ik voel dat hij niet goed weet wat hij moet doen met mij op seksueel gebied.
Toen ik 18 jaar was, ging ik uit huis. Mijn moeder’s gedrag werd veel erger en ben sindsdien nooit meer naar huis geweest zonder dat ik er van langs kreeg op emotioneel vlak. Altijd doe ik iets verkeerd.
Op mijn 25ste kreeg ik een vriendje die mij begon te mishandelen. Deze week kwam ik erachter dat ik dat heb geaccepteerd omdat mijn moeder mij net zo behandelde (alleen niet fysiek). Na 2 jaar wurgingen, slagen, vernederingen etc, heb ik hem uit het huis gekregen. Daarna kreeg ik een partner die mij emotioneel naar beneden haalde. Op mijn 29ste kreeg ik een partner die zei dat ik dik en lelijk was en toen werd mijn eetstoornis zo extreem dat ik in 2 maanden van 56 naar 50 kilo ging (ik ben 1.70 m).
Op een dag werd ik het zat. Ik dacht: alle partners zeiden altijd iets anders over hoe ik me gedroeg. Ik geloofde altijd wat ze zeiden. Ik twijfelde altijd aan mijn gevoel. Ik werd altijd als gevoelig omschreven. Ik had altijd een grote mond. Ik dacht: “als elke partner altijd iets anders zegt, dan ziet iedereen mij dus op zijn eigen manier. Dan kies ik liever iemand die mij adoreert.”. Ik verbrak de relatie en vond binnen 2 maanden de partner die mij adoreert, lief heeft en ziet me voor wat ik ben.
Ik ben in therapie gegaan, heb een tijdje de relatie met mijn ouders verbroken, geen contact meer met mijn broers en mijn zangcarriere (ik ben zangeres) loopt als een trein. Het zijn allemaal positieve dingen. Het moeilijke is dat ik nog wel contact met mijn ouders heb (probeer het zo gering mogelijk te houden), maar dat mijn moeder mij elke keer als ik daar kom (2 keer per jaar), ik helemaal emotioneel naar beneden wordt gehaald. Ik wil eigenlijk geen contact, maar ik kan het mijn moeder niet aan doen. Mijn broers accepteer ik niet meer om met mij zo verschrikkelijk om te gaan. Daarom praten ze niet met mij. Helaas tijdens de kerst moet ik wel aanzien dat ze met mijn moeder omgaan en met hun eigen vriendinnen.
Ik heb elke dag last van mijn ervaringen. Ik denk meer en meer na over dat seksisme zo’n grote invloed heeft gehad over mijn levensloop. Het naar beneden halen van mijn moeder, die het vervolgens op mij afreageert, de haat naar porno terwijl “alle mannen er naar kijken, dus het is normaal”. Het gevoel dat als ik ook maar iets zeg over feminisme, ik afgeschilderd word als “over-emotioneel”. Elke keer als ik iets van sexisme aankaart, dan moet ik alles aantonen en bewijzen. Ik moet dat tegenover mijn vriend, die nergens sexisme in ziet. Blijkbaar zie ik in alle details sexisme. En door mijn jeugd, zie ik het, waar het eigenlijk niet is. Dit weiger ik om te geloven. Juist weet ik het, zie ik het, voel ik het.