Recent zei mijn halfbroer dat hij niet geloofde dat er tegenwoordig in het westen nog sexisme is. Gelijk ontstond er een enorme woede in me. Dus alle keren dat ik aangerand ben waren geen gevallen van sexisme? Ook niet dat ik gelijk gelabeld word als een slet wanneer ik mensen vertel dat ik casual seks heb? Dat bijna alle mannen een lijn hebben tussen meisjes die ze zouden daten en meisjes die ze zouden neuken voor een nacht of twee? En zo zijn er nog veel meer voorbeelden. Ik ben inmiddels bijna ongevoelig geworden voor kleine aanrandingen. Iemand in de club grijpt je kont of tiet? ‘Ach, ja, dat hoort gewoon bij uitgaan toch’. In het openbaar vervoer krijg je een hand op je blote been gelegd en een seconde later een hand die omhoog glijdt, ‘naar, maar ik ben gewoon ergens anders gaan staan en bij de volgende stop kan je er desnoods uit’. Je doet aardig tegen een iets oudere man, want dat is hoe het hoort, en dan krijg je een hand op je schouder of knie of hand of rug, een aai op je bol en misschien als kers op de taart een klap op je kont wanneer je weggaat. Telkens zeg ik tegen mezelf ‘mensen van die generatie zijn gewoon niet zo bewust van ongewenste aanranding en aanraking, ik ga toch dan niet moeilijk zitten doen?’ IK BEN HET ZAT. Ik kan me nauwelijks nog alle aanrandingen herinneren, zo veel zijn er geweest . Ik ben pas 19! Je veilig voelen als vrouw is iets wat bijna niet mogelijk lijkt. En mannen, mannen begrijpen het niet. Hoe oncomfortabel ik me voel als ze zonder na te denken me even aanraken, als ze net te dichtbij staan, als ze tegen me aan leunen in de volle metro, als ze me stoppen in het openbaar om me mooi te noemen en me daarna natuurlijk mee uitvragen, als ze zomaar weer zonder na te denken mijn dag verpesten door op straat iets vulgairs naar me te roepen. En hij, mijn halfbroer, gelooft nog steeds niet dat sexisme nog bestaat in mijn omgeving. Dat, dat doet nog het meest pijn.
