Ik ging laatst hardlopen met een vriendin. Het was zomer en ik had dus een kort sportbroekje aan. (Hij was nit eens zo kort, bijna de helft van mijn bovenbeen was bedekt) en Olivia droeg yoga pants. Halverwege onze route kwamen we een man tegen, grijs haar, een rood gezicht van de zon, minstens 50 jaar oud en een aardige lach. Terwijl we langs hem liepen zij hij: “Pas op hoor, ik kan niet zo goed tegen strakke pakjes en blote benen” (for the record, ik ben 16). Mijn vriendin en ik wisten niet wat we moesten, dus we lachden ongemakkelijk en liepen snel door. Ik voelde mr niet onveilig door hem, maar ik begin me te realiseren dat ik misschien wel geluk heb gehad. Geluk dat hij niet iets ergers zei of me aanraakte. Misschien heb ik niet meer zo’n geluk de volgende keer en dat idee maakt me bang, want als zoiets nog een keer gebeurt kan ik er niks aan doen…
