3 jaar geleden in oktober moest ik op een zaterdag de trein pakken naar Leuven. Ik was toen 18 jaar. Ik had nog niet gegeten en was een beetje te laat dus stapte ik snel door de hallen van het treinstation tot het perron waar de trein naar Leuven zou aankomen. Toen ik op het perron aangekomen was, zat ik gehurkt in mijn rugzak te zoeken naar eten en mijn treinkaart. Terwijl ik mijn wafel tevoorschijn toverde, legde een man zijn hand op mijn schouder (waar ik van verschoot. Ik vind het raar dat je iemand vreemd zou aanraken)en zei ‘smakelijk’. Omdat mij geleerd is altijd vriendelijk te zijn tegen mensen en hij op zich wel vriendelijk smakelijk zei, zei ik ‘danku’. Ik concentreerde me terug op mijn wafel en het invullen van mijn treinkaart, maar uit mijn ooghoek kon ik zien dat hij rond mij bleef draaien. De trein is er en ik voel zijn aanwezigheid vlak achter me tijdens het opstappen. Nadat ik een plek gevonden had, komt hij naast me zitten. Hij lacht naar me dus lach ik terug. Daarna draai ik me naar het raam en zit wat op mijn gsm te scrollen. Na de volgende halte stappen veel mensen af waardoor we bijna alleen in deze wagon zitten. Ik voel me ongemakkelijk maar spreek mezelf toe dat ik niet zo moet overdrijven, hij doet toch niets? Dan ineens legt hij zijn hand op mijn been, langs de binnenkant van mijn dijbeen. Ik verschiet en duw zijn hand weg en kijk hem geschokt aan. Hij grijnst en maakt kusbewegingen met zijn mond. Ik schud ‘nee’ en wil vertrekken maar ik zit aan het raam en ik moet langs hem om te vertrekken. Hij blokkeert de doorgang. Ik geraak in paniek, maar mijn mond is kurkdroog en mijn lippen lijken wel aan elkaar te kleven. Ik probeer me weg te draaien van hem en te concentreren op mijn gsm. Hij pakt mijn hals vast om naar zich toe te trekken en hij maakt kusbewegingen. Ik wring me los en zeg ‘nee’. Hierdoor valt mijn gsm uit mijn schoot. Wanneer ik me buk om mijn gsm op te rapen, legt hij zijn hand op mijn onderrug tussen mijn trui en broek op mijn blote huid. Ik schiet overeind en zeg Nee terwijl ik nee schud en achteruit tegen het raam deins. Nu ben ik echt bang. Ik probeer mijn angst onder controle te krijgen en te beslissen hoe ik hier weg kan geraken, wanneer hij mijn hand vastpakt en op zijn erectie legt, terwijl hij zijn broek is aan het uitdoen. Ik trek zo hard ik kan mijn hand weg en Zeg bijna wenend Nee, laat me met rust. Hij blijft lachen… Ik voelde me zo klein en kwetsbaar. Ik snap niet wat ik fout doe. De conducteur komt langs om de treinkaartjes te knippen en hij heeft geen kaartje dus moet hij eraf bij de volgende halte. De conducteur bleef bij hem om zeker te zijn dat hij de trein wel echt zou verlaten. Ik weet dat het niet mijn fout is, maar het is zo moeilijk om aan te nemen dat hij me gewoon niet respecteert.
