Maud

Ik fietste met een jongen over straat toen iemand iets nariep in de trant van: ‘Lekker mokkel heb je daar’. De jongen waarmee ik fietste werd superboos en heeft het nog de hele weg gehad over hoe idioot hij die man vindt.Ik moest hem weerhouden om om te keren en terug te fietsen. Ik was verbaasd door zijn reactie. De meeste mensen, inclusief ikzelf, kijken niet meer op van dit soort opmerkingen. Hij deed me weer beseffen dat dit soort dingen nooit oké of normaal zijn.

Layda

Vandaag stond ik in een overvolle bus en stond er een jongen achter mij die telkens met zijn voorkant zeg maar dichter achter mij kwam staan tegen mijn kont aan. Ook sloeg die half een arm om mij heen om zich vast te houden aan een stang naast mij terwijl dat niet nodig was. Het was beide NIET nodig… Maar was zelf te verbijsterd er iets van te zeggen.

Marietje

Hallo Laura, Ik wil graag mijn verhaal met je delen. Ik voel me totaal onbegrepen door mijn partner. Ik wil eerst iets vertellen over mijn achtergrond: Ik ben opgegroeid in een gezin met 2 broers, een vader en een moeder. Mijn moeder heeft altijd gezegd dat ze anti-seksisme was, anti porno en voor gelijkwaardigheid. Tegelijkertijd waren mijn broers extreem sexistisch en werden ze nooit gecorrigeerd door mijn vader. Naar mijn moeder luisterden ze niet. Daar zeggen ze nog steeds tegen dat ze beter moet koken, haar mening er niet toe doet en dat ze niks weet. Mijn moeder heeft op een gegeven moment niet eens meer gecorrigeerd. Daarnaast ben ik altijd pispaaltje geweest van mijn moeder. Ze is borderline en heeft al haar frustraties op mij afgereageerd, zonder dat ik het wist. Ze zei dat ik er als een slet uit zag toen ik uit ging en accepteerde het denigrerende gedrag van mijn broers. Ze maakte altijd problemen die ik eigenlijk niet als zodanig ervoer, zei dat ik een ideale kindertijd had, dat ik sterk was en dat ik te dominant was. Ze prees me de hemel in, maar liet me schuldig voelen omdat ik haar niet genoeg liefde gaf. Dit is tot op de dag van vandaag nog gaande. Op 11-jarige leeftijd kreeg ik anorexia en later boulimia. Jaar in jaar uit ging dit door tot mijn 30ste. In de eerste klas van het VWO werd ik aangerand door een groep jongens op straat. Hierna heb ik veel slechte seksuele ervaringen opgedaan. Vooral werd ik gezien als seksueel aantrekkelijk en had al vroeg gemeenschap (14e). Mijn seksuele relaties waren gebaseerd op het plezieren van de man tot mijn 25ste. Toen had ik er genoeg van en wilde ik ook een orgasme hebben. Tot aan nu heb ik nog maar 1 partner gehad waarbij ik voel dat hij stopte als hij voelde dat ik geen zin had, mij vroeg wat ik wilde en die mij seksueel plezierde. Ik denk dat na alle aanrandingen en seksuele slechte ervaringen ik tot nu toe nog niet goed weet hoe ik open kan zijn in bed. Ik heb momenteel ook seksuele problemen met mijn huidige partner. Ik voel dat hij niet goed weet wat hij moet doen met mij op seksueel gebied. Toen ik 18 jaar was, ging ik uit huis. Mijn moeder’s gedrag werd veel erger en ben sindsdien nooit meer naar huis geweest zonder dat ik er van langs kreeg op emotioneel vlak. Altijd doe ik iets verkeerd. Op mijn 25ste kreeg ik een vriendje die mij begon te mishandelen. Deze week kwam ik erachter dat ik dat heb geaccepteerd omdat mijn moeder mij net zo behandelde (alleen niet fysiek). Na 2 jaar wurgingen, slagen, vernederingen etc, heb ik hem uit het huis gekregen. Daarna kreeg ik een partner die mij emotioneel naar beneden haalde. Op mijn 29ste kreeg ik een partner die zei dat ik dik en lelijk was en toen werd mijn eetstoornis zo extreem dat ik in 2 maanden van 56 naar 50 kilo ging (ik ben 1.70 m). Op een dag werd ik het zat. Ik dacht: alle partners zeiden altijd iets anders over hoe ik me gedroeg. Ik geloofde altijd wat ze zeiden. Ik twijfelde altijd aan mijn gevoel. Ik werd altijd als gevoelig omschreven. Ik had altijd een grote mond. Ik dacht: “als elke partner altijd iets anders zegt, dan ziet iedereen mij dus op zijn eigen manier. Dan kies ik liever iemand die mij adoreert.”. Ik verbrak de relatie en vond binnen 2 maanden de partner die mij adoreert, lief heeft en ziet me voor wat ik ben. Ik ben in therapie gegaan, heb een tijdje de relatie met mijn ouders verbroken, geen contact meer met mijn broers en mijn zangcarriere (ik ben zangeres) loopt als een trein. Het zijn allemaal positieve dingen. Het moeilijke is dat ik nog wel contact met mijn ouders heb (probeer het zo gering mogelijk te houden), maar dat mijn moeder mij elke keer als ik daar kom (2 keer per jaar), ik helemaal emotioneel naar beneden wordt gehaald. Ik wil eigenlijk geen contact, maar ik kan het mijn moeder niet aan doen. Mijn broers accepteer ik niet meer om met mij zo verschrikkelijk om te gaan. Daarom praten ze niet met mij. Helaas tijdens de kerst moet ik wel aanzien dat ze met mijn moeder omgaan en met hun eigen vriendinnen. Ik heb elke dag last van mijn ervaringen. Ik denk meer en meer na over dat seksisme zo’n grote invloed heeft gehad over mijn levensloop. Het naar beneden halen van mijn moeder, die het vervolgens op mij afreageert, de haat naar porno terwijl “alle mannen er naar kijken, dus het is normaal”. Het gevoel dat als ik ook maar iets zeg over feminisme, ik afgeschilderd word als “over-emotioneel”. Elke keer als ik iets van sexisme aankaart, dan moet ik alles aantonen en bewijzen. Ik moet dat tegenover mijn vriend, die nergens sexisme in ziet. Blijkbaar zie ik in alle details sexisme. En door mijn jeugd, zie ik het, waar het eigenlijk niet is. Dit weiger ik om te geloven. Juist weet ik het, zie ik het, voel ik het.

ginny

in mijn tienerjaren tijdens het stappen in een discotheek ben ik een keer vol in mijn kruis gegrepen door een mannelijke voorbijganger. wat bezielt iemand dat te doen? ik schrok zo van het voorval dat ik hem wilde confronteren. ik gaf een klap wat hem verbaasde en zelfs verongelijkte en boos op mij maakte. ik had nog veel meer willen schreeuwen maar de rij mensen liep gewoon door waardoor ik achterbleef met een machteloos en aangerand gevoel. ongevraagd fysiek contact wordt vaak onder de noemer ‘ach, hij was dronken’ geschaard. alsof het dan gerechtvaardigd is. drank en de effecten ervan, maar ook ongevraagd fysiek contact naar vrouwen toe zijn veel te sociaal geaccepteerd. het is niet normaal als iemand je ongevraagd aan je meest intieme lichaamsdeel zit.

EdJ

Ik ben ooit eens spontaan binnengelopen bij de meubelwinkel Bas van Pelt in Den Haag om te solliciteren naar de functie van interieurarchitect. De baas zei het volgende: “We hebben een interieurarchitect nodig, en je hebt de kwalificaties, maar we nemen geen vrouwen meer aan. Die worden toch allemaal maar zwanger”. Dit was ergens rond 1995, denk ik- ik ben nog steeds niet zwanger.

L

When I was 15 there was a very rude boy in my class. He offended everyone and thought very highly of himself. One day he was being rude again to a girl I’m friends with. The moment I tried to help her and make him stop, he said: “Shut up, you’ve got small breasts.” All of his friends laughed and even some girls in my class. He doesn’t realise how much of an impact words can have at that age.

Astrid

“Zie het als een compliment.” of “Het is als compliment bedoelt” als mannen je lastig vallen op straat en een ‘nee’ niet accepteren.

Rachel

I was waiting for the train on the train platform when a 20 ish year old man approached me.(I was 16/17) He started chit chatting to me like ”hey beautiful what you up to” and stuff like that. I ignored him, then the train came and he opened the doors and gestured for me to go in. I walked away and entered another door. He called me a bitch and was angry. I was terrified. Luckily he didn’t sit next to me so I thought that was the end because surely he wouldn’t get out at the same stop. We almost reached my stop and he got up. I was too scared to use the same door as him so I waited until he stepped out of the train and then carefully walked behind him so he would not see me. I immediately walked to the kiosk on the station to hide because I was too scared to see him because he looked really angry just now in the train. In the kiosk I saw him standing at the side of the road with his bike, so I waited until he left. Then I started walking home, and at the end of a long street I heard a bike approaching and my heart stopped, thinking surely it would not be him. But it was. He stopped when he saw me and started talking to me asking me where I lived. I thought to myself if I don’t lose him now, he is going to follow me home. But I made up a plan in the train. You see this dude looked not that intelligent so instead of responding in my 1st language Dutch, I pretended to be an english speaking foreigner. Because that would also explain to him why I ignored him and maybe he wouldn’t be angry anymore. It worked, he panicked said oh eh okay call me if you need anything bye. And he left.

Lotte

Ik ben nog maar een meisje van 15, en ik kom het zelfs dagelijks voor. Mannen die naar me roepen wat ze met me willen doen, dingen die ik alvast niet wil doen. Dit zijn mannen die mijn vader kunnen zijn. Er zijn ook mannen die je kont een vastpakken als ze je passeren, alsof het doodnormaal is. Ik praat hier nooit over met mijn ouders/familie omdat ik denk dat zij gaan vinden dat ik overdrijf.

Gotya

Ik ben 12. Toen snapte ik het niet, maar mocht niet meer spelen met een vriendinnetje….er werd gefluisterd dat ze ”makkelijk” was…..Zij was ook 12. Welke 12 jarige is vrijwillig makkelijk? Ik ben 15. Mijn moeder zegt dat als ik “dat soort kleding” (oftwel kleurrijke jurkjes) draag dat ik verkracht zal worden en het dan mijn eigen schuld is, ik zou beter moeten weten dat mannen zich niet kunnen beheersen. Ik ben 16. Ik loop iedere dag naar school. Iedere dag word ik gevolgd naar huis, met of zonder kleurrijke jurk. Altijd door volwassen mannen, ik vermoed niet zelden met dochters van mijn eigen leeftijd. Maak geen oogcontact! Negeer. “He meisje, waar gaan je heen meisje, luister naar mij meisje. Kom hier meisje. Ben je doof ofzo meisje? Loop niet weg, Kankerhoer! “ En dat dag in dag uit…Ironisch ook hoe je hoer bent als je hen NIET wil. Ik ben 18 en op vakantie in Rome. Ik moet onder begeleiding van mannelijke vrienden naar het toilet in restaurants. De obers gluren anders via de bovenkant van de deur naar binnen. Als obers de tafel dekken grijpen ze even snel mijn kruis. In de bus wipt een vent met een stijve tegen me aan…Ik word bijna gedwongen in een auto plaats te nemen. Mijn reisgenote treft een man op haar hotelkamer. Het personeel had hem binnen gelaten, hij had haar gezien, was nu verliefd op haar was wilde met haar praten. Personeel snapte probleem niet. Romantisch toch? Na terugkomst deden we ons verhaal….Tja, Italiaanse mannen zijn nu eenmaal temperamentvol, was het antwoord van nagenoeg iedereen. Ik ben vroeg in de twintig en ik studeer. In de bus savonds laat is het leeg. Drie jongens komen om me heen staan. Dezelfde vragen als altijd. “Wat doe je hier, waar ga je heen, praat eens met me, kijk me aan, waarom wil je me niet spreken, kut.” De buschaffeur doet alsof ik niet besta, al zijn we de enigen in de bus en hij moet het allemaal gehoord hebben. Ze druipen af als ik zeg dat ik net bij mijn vriend vandaan kom. Geen respect voor mij, wel respect voor het eigendom van mijn vriend. Op stage kan ik niet vanuit het hotel mijn balkon op. Er staat dan een man te wachten tot ik of de andere dames naar buiten kom. Dan speelt hij met zichzelf. In clubs en disco’s kom ik bij voorkeur niet zonder mannelijke vrienden. Op studentenverenigingen lijken vrouwen aangeschoten wild. Hou altijd een bierviltje over mijn drankje, neem het mee naar de wc, te vaak hoor je dat een meisje iets in haar drankje krijgt. Daarna hoor je dat ze beter had moeten weten. Ik hoor het verhaal van een ”groentje” die verliefd is op een mannelijke student. Hij laat haar bijzondere sexsuele handelingen verrichten als “gunst” dat hij met haar uitgaat. Daarna vertelt hij het overal rond (gelukkig waren mobieltjes toen nog zonder camera). Het meisje wordt met de nek aangekeken. Haar schuld uiteraard weer. Terwijl ik binnen hoorafstand bent hoor ik hoe de professor openlijk met een studiegenoot bediscussieert hoe regelmatig ik en mijn vriend seks zouden hebben en hoe. Ik ben mid-twintig en werk bij een non-profit bedrijf, waar slechts 3 vrouwen werken en ca 30 mannen. De vrouwelijke directeur, de enige die ons in de zwarte cijfers heeft laten draaien wordt desondanks vervangen door het -volledig mannelijke- bestuur. Mannelijke collega’s laten weten, een vrouw hoort ook geen leidinggevende positie te hebben. De mannelijke interim directeur zegt mij dat ik ervan uit mag gaan nooit meer een functie van betekenis te hebben binnen het bedrijf. De reden geeft hij openlijk: vrouw. Ik ben mid dertig bij een andere werkgever als ik en twee hooggeplaatste vrouwelijke politici overleg hebben met een man over een project. Hij stapt binnen en zegt: Alleen maar vrouwen hier? Bij een professionele discussie op de werkvloer met een andere collega over haar expertise aangaande het onderwerp wordt dit door de leidinggevende in kwestie afgedaan als “catfight”. Ik hoor van een vrouwelijke collega dat ze een baan niet zal krijgen, omdat het desbetreffende bedrijf het evenwicht man-vrouw niet wil verstoren…..teveel vrouwen is niet goed, wordt haar gezegd, er werken echter nauwelijks meer dan 10 procent vrouwen bij dat bedrijf…. Ik ben in de veertig, niet meer de jongste of dunste. Loop ik langs een bouwplaats krijg ik toch te horen dat ze me “willen”. Of ze vertellen mij dat ik juist te oud of te dik ben en dat mannen me nu “Niet meer willen” en dat ik daaraan “moet gaan werken”. Dit komt van midlife vetzakken met bierbuik en een gebrek aan basale hygiene. Het is 2019. Ik ben nu in de veertig met een riant salaris, een goede opleiding en een eigen carriere. Maar het aantal keren dat mannen een vergadering binnenstappen en mij niet als voorzitter maar als notulist zagen kan ik niet meer tellen, als ik een auto ga kopen wordt alleen mijn man aangesproken. Als ik een adviseur vraag om langs te komen voor het een of ander vraagt hij of mijn man er wel bij zal zijn. Minstens eens per maand wordt me gevraagd waarom ik niet de naam van mijn man draag. Mannen, maar ook vrouwen zijn verbaasd dat ik vaker dan mijn man in de “grootste en duurste” auto rijdt. Familieleden vragen iedere keer opnieuw wat IK die avond ga koken. Mijn man kookt beter dan ik.The list goes on and on and on, ik kan nog 20 pagina’s vullen. Ik ben benieuwd wat het volgende decennium gaat brengen, maar heb weinig hoop.