Als ik mijn vader vol verheugenis vertel over mijn toekomstplannen, zegt hij altijd alleen maar dat ik gewoon met een rijke man moet trouwen.

Op mijn veertien ben ik verkracht geweest. Het was tevens mijn ontmaagding. Ik vertelde het incident aan mijn “vriendin”, die vervolgens tegen de hele school zei dat ik seks had gehad. Het ging al snel rond dat ik een “slet” was. Mijn hele middelbare schooltijd ben ik achterna geroepen geweest als “sletje” en “hoer” door jongens en meisjes die ik niet eens kende. Ik ben uiteindelijk naar een andere stad verhuist maar heb me altijd vies en schuldig blijven voelen. Ik was blijkbaar de hoer, zo dacht ik, dus het zal wel mijn schuld zijn geweest.

Recent zei mijn halfbroer dat hij niet geloofde dat er tegenwoordig in het westen nog sexisme is. Gelijk ontstond er een enorme woede in me. Dus alle keren dat ik aangerand ben waren geen gevallen van sexisme? Ook niet dat ik gelijk gelabeld word als een slet wanneer ik mensen vertel dat ik casual seks heb? Dat bijna alle mannen een lijn hebben tussen meisjes die ze zouden daten en meisjes die ze zouden neuken voor een nacht of twee? En zo zijn er nog veel meer voorbeelden. Ik ben inmiddels bijna ongevoelig geworden voor kleine aanrandingen. Iemand in de club grijpt je kont of tiet? ‘Ach, ja, dat hoort gewoon bij uitgaan toch’. In het openbaar vervoer krijg je een hand op je blote been gelegd en een seconde later een hand die omhoog glijdt, ‘naar, maar ik ben gewoon ergens anders gaan staan en bij de volgende stop kan je er desnoods uit’. Je doet aardig tegen een iets oudere man, want dat is hoe het hoort, en dan krijg je een hand op je schouder of knie of hand of rug, een aai op je bol en misschien als kers op de taart een klap op je kont wanneer je weggaat. Telkens zeg ik tegen mezelf ‘mensen van die generatie zijn gewoon niet zo bewust van ongewenste aanranding en aanraking, ik ga toch dan niet moeilijk zitten doen?’ IK BEN HET ZAT. Ik kan me nauwelijks nog alle aanrandingen herinneren, zo veel zijn er geweest . Ik ben pas 19! Je veilig voelen als vrouw is iets wat bijna niet mogelijk lijkt. En mannen, mannen begrijpen het niet. Hoe oncomfortabel ik me voel als ze zonder na te denken me even aanraken, als ze net te dichtbij staan, als ze tegen me aan leunen in de volle metro, als ze me stoppen in het openbaar om me mooi te noemen en me daarna natuurlijk mee uitvragen, als ze zomaar weer zonder na te denken mijn dag verpesten door op straat iets vulgairs naar me te roepen. En hij, mijn halfbroer, gelooft nog steeds niet dat sexisme nog bestaat in mijn omgeving. Dat, dat doet nog het meest pijn.

Ik ging laatst hardlopen met een vriendin. Het was zomer en ik had dus een kort sportbroekje aan. (Hij was nit eens zo kort, bijna de helft van mijn bovenbeen was bedekt) en Olivia droeg yoga pants. Halverwege onze route kwamen we een man tegen, grijs haar, een rood gezicht van de zon, minstens 50 jaar oud en een aardige lach. Terwijl we langs hem liepen zij hij: “Pas op hoor, ik kan niet zo goed tegen strakke pakjes en blote benen” (for the record, ik ben 16). Mijn vriendin en ik wisten niet wat we moesten, dus we lachden ongemakkelijk en liepen snel door. Ik voelde mr niet onveilig door hem, maar ik begin me te realiseren dat ik misschien wel geluk heb gehad. Geluk dat hij niet iets ergers zei of me aanraakte. Misschien heb ik niet meer zo’n geluk de volgende keer en dat idee maakt me bang, want als zoiets nog een keer gebeurt kan ik er niks aan doen…

3 jaar geleden in september lagen een vriendin en ik te zonnen op het strand van Nieuwpoort. We waren toen net 18 jaar geworden. Na een tijdje begon ik wat rond te kijken, toen me opviel dat vlak achter ons een man met een grote zonnebril richting ons aan het kijken was. We voelden ons niet meer op ons gemak en zijn beginnen inpakken. Terwijl we van het strand afliepen, volgde hij ons op de voet. Pas toen we een restaurant op de dijk zijn binnengewandeld, wandelde hij verder.

3 jaar geleden in oktober moest ik op een zaterdag de trein pakken naar Leuven. Ik was toen 18 jaar. Ik had nog niet gegeten en was een beetje te laat dus stapte ik snel door de hallen van het treinstation tot het perron waar de trein naar Leuven zou aankomen. Toen ik op het perron aangekomen was, zat ik gehurkt in mijn rugzak te zoeken naar eten en mijn treinkaart. Terwijl ik mijn wafel tevoorschijn toverde, legde een man zijn hand op mijn schouder (waar ik van verschoot. Ik vind het raar dat je iemand vreemd zou aanraken)en zei ‘smakelijk’. Omdat mij geleerd is altijd vriendelijk te zijn tegen mensen en hij op zich wel vriendelijk smakelijk zei, zei ik ‘danku’. Ik concentreerde me terug op mijn wafel en het invullen van mijn treinkaart, maar uit mijn ooghoek kon ik zien dat hij rond mij bleef draaien. De trein is er en ik voel zijn aanwezigheid vlak achter me tijdens het opstappen. Nadat ik een plek gevonden had, komt hij naast me zitten. Hij lacht naar me dus lach ik terug. Daarna draai ik me naar het raam en zit wat op mijn gsm te scrollen. Na de volgende halte stappen veel mensen af waardoor we bijna alleen in deze wagon zitten. Ik voel me ongemakkelijk maar spreek mezelf toe dat ik niet zo moet overdrijven, hij doet toch niets? Dan ineens legt hij zijn hand op mijn been, langs de binnenkant van mijn dijbeen. Ik verschiet en duw zijn hand weg en kijk hem geschokt aan. Hij grijnst en maakt kusbewegingen met zijn mond. Ik schud ‘nee’ en wil vertrekken maar ik zit aan het raam en ik moet langs hem om te vertrekken. Hij blokkeert de doorgang. Ik geraak in paniek, maar mijn mond is kurkdroog en mijn lippen lijken wel aan elkaar te kleven. Ik probeer me weg te draaien van hem en te concentreren op mijn gsm. Hij pakt mijn hals vast om naar zich toe te trekken en hij maakt kusbewegingen. Ik wring me los en zeg ‘nee’. Hierdoor valt mijn gsm uit mijn schoot. Wanneer ik me buk om mijn gsm op te rapen, legt hij zijn hand op mijn onderrug tussen mijn trui en broek op mijn blote huid. Ik schiet overeind en zeg Nee terwijl ik nee schud en achteruit tegen het raam deins. Nu ben ik echt bang. Ik probeer mijn angst onder controle te krijgen en te beslissen hoe ik hier weg kan geraken, wanneer hij mijn hand vastpakt en op zijn erectie legt, terwijl hij zijn broek is aan het uitdoen. Ik trek zo hard ik kan mijn hand weg en Zeg bijna wenend Nee, laat me met rust. Hij blijft lachen… Ik voelde me zo klein en kwetsbaar. Ik snap niet wat ik fout doe. De conducteur komt langs om de treinkaartjes te knippen en hij heeft geen kaartje dus moet hij eraf bij de volgende halte. De conducteur bleef bij hem om zeker te zijn dat hij de trein wel echt zou verlaten. Ik weet dat het niet mijn fout is, maar het is zo moeilijk om aan te nemen dat hij me gewoon niet respecteert.

I was at a house party and a guy was just telling my friend about my butt and how amazing it was. He made a picture of my butt. He made multiple selfies with my butt and i didn’t notice. Later on he subtlety put his hands on my lower back/butt. Even though i pushed his hand away multiple times he just siding get it. It the only thing about me boys look at, my figure and my big butt like there’s nothing else to me.

Hoi ik ben Kim. Ik ben 14 jaar oud en zelfs nu al heb ik elke dag te maken met seksisme. Vandaag op school hadden we online les. Iedereen was met elkaar aan het kletsen en opeens slaat het gesprek om. Ineens hadden de jongen uit mijn klas het over ‘lekkere wijven’ (ik vind dat zo’n verschrikkelijke uitspraak voor een of andere reden, bahh) en over pornosterren ‘die ze wel wilden neuken’. Dit is letterlijk wat er wordt gezegd terwijl er minstens 16 vrouwen meeluisteren en zich oncomfortabel voelen. Dat zou niet eens moeten uitmaken als ik heel eerlijk ben, of er nou wel of niet vrouwen bij zijn. Het ergste van allemaal komt nu: mijn leraar moest erom lachen en deed er niks aan. Na de les hadden de jongens uit mijn klas de groepsapp veranderd in ‘Mannen aan de macht’ en ‘vrouwen horen in de keuken’. Er wordt dan altijd maar een beetje gedaan alsof je het maar moet laten gaan, maar ik zat er erg mee en was geshockeerd dat deze respectloze opmerkingen onder toezicht van een leraar gemaakt konden worden en vervolgens ze nog is lekker doorgingen in de groepsapp. Later vandaag hadden we van dezelfde leraar les en weer gingen de opmerkingen verder en heel erg over de grens. Ik was er helemaal klaar mee en was ontzettend boos. Ik sprak iedereen die deze uitspraken deed erop aan dat deze vrouwonvriendelijke opmerkingen werden gemaakt NIET OKÉ IS. Eerst werd ik een beetje uitgelachen maar al snel hadden ze door dat ik bloedserieus was en trokken ze lijkbleek weg. Ook sprak ik de leraar erop aan dat ik ontzettend teleurgesteld was dat hij dit toeliet en er geen probleem in zag. Ik zei: ‘Met deze opmerkingen beledig je letterlijk IEDERE vrouw die op deze aarde rondloopt. Ik voel me heel persoonlijk beledigt dat dit als ‘grappig’ wordt gezien. Ook ben ik ENORM teleurgesteld dat jullie dit flikken. Wat hier gebeurd is de definitie van seksisme. Deze vrouwonvriendelijke opmerkingen zijn absoluut ten alle tijde ONACCEPTABEL en gaan niet meer getolereerd worden. Seksisme ga ik NOOIT tolereren!’ Heel de klas was doodstil. Ook de leraar wist niet wat hij mag zeggen. In plaats van schaamte voor hierover uitkomen voelde ik me sterk. Na deze incidenten ben ik langs onze directie gegaan. Hij is zelf ook een groot voorstander van feminisme en neemt dit soort dingen zeer serieus. Ik heb na het melden nog is heel duidelijk voor de klas uitgelegd waarom dit ONACCEPTABEL is. Daarna hebben alle jongens hun oprechte excuses aangeboden. Ik voelde dat ze het echt meenden en ook inzagen dat ze heel verkeerd bezig waren. Nou dit was mijn tedtalk hahaha 🙂

Als ik iets zeg wat mijn moeder niet leuk vindt, vraagt ze altijd of ik soms ongesteld ben. Het diskwalificeren van de mening, een idee, een gedachte of een gevoel van een vrouw als ‘beïnvloed door hormonen’ (en dus onzin) is extreem seksistisch. De gedachtes en gevoelens van een vrouw zijn altijd valide, het maakt niet uit wat de tijd van de maand is. Ik ben nu 26, ik hoor al ‘je bent vast ongesteld’ sinds ik 14 ben – zowel thuis als elders.

Ik ben het enige vrouwelijke staflid van een scoutingroep. Als we gaan kamperen worden alle meisjes die naar een van de stafleden (allemaal jongens) gaan omdat ze ongesteld zijn en hulp nodig hebben, direct doorverwezen naar mij. Ik het natuurlijk helemaal niet erg om die meisjes te helpen, maar het is dan soms alsof ik als vrouw de enige ben die daar mee kan dealen, en alsof dat één van mijn belangrijkste functies is als staflid. Eén keer tijdens de staf-evaluatie aan het einde van een dag, kreeg ik van één van de jongens een compliment over dat ik die dag snel had opgetreden toen ik een meisje dat ongesteld was (en hij naar mij toe had gestuurd) hulp nodig had. Verder kreeg ik helemaal geen complimenten voor die dag of voor andere dagen dat hele kamp.